El Cid 2009

This year's welcoming week for new students, SOL was also present. These are the pictures!

Prosa

Vandaag vertrokken we weer richting Nederland maar bezochten in de ochtend nog Prosa, een Peruaanse NGO die hulp biedt aan mensen met HIV/AIDS. Een deel van de groep was de dag eerder al naar de praatgroep sessie geweest.

Aangekomen bij Prosa werden we met een zoen op de wang hartelijk bedankt voor onze komst en konden we plaats nemen op plastic stoeltjes. Er werd een algemeen verhaal verteld over de oprichting van Prosa. Het initiatief was in de begin jaren 90 opgericht met homoseksuelen als doelgroep. In die tijd was er sprake van een enorme stigmatisering rondom de ziekte. Door angst voor de verbintenis van homoseksuelen en AIDS/HIV hebben ze zich later ook op hetero mannen, vrouwen en kinderen gericht. Het team van medewerkers bestaat uit 36 mensen, zowel vrijwilligers als vaste krachten, die ook bijna allemaal aan AIDS/HIV lijden. In 1992 had Prosa contacten met Noorwegen en later met Nederland, waarna het buddysysteem is geïntroduceerd. Sinds 1998 wordt Prosa gesteund door Hivos waarop volgend een tweedelig programma is geïntroduceerd; 1 voor het creëren van een politiek platform om een stem te heffen tegen de stigmatisering en als tweede het buddysysteem. In de begin periode van Prosa zijn er in de eerste maanden 16 mensen gestorven maar dat had vooral te maken met de stigmatisering waardoor ze geen toegang hadden tot medicijnen. Toch is Prosa hierdoor sterker geworden. Ze hadden hiervoor ook al conflicten met medici die mensen met HIV/Aids niet wilden behandelen. Situaties waar de patiënten tot het laatst moesten wachten, achter in de rij stonden, of dat ze te horen kregen dat de artsen er niet gespecialiseerd in waren en ze dus niet geholpen konden worden. Ze werden hierna ook niet doorverwezen want er waren immers ‘geen’ gespecialiseerde artsen. Een patiënt hoort verschillende behandelingen te krijgen maar in het ziekenhuis was er maar een enkele aanwezig. Dus is Prosa de confrontatie aangegaan. Hoewel het eerst een strijd was tegen de medici is er tegenwoordig sprake van een samenwerking. Het buddysysteem werkt als een pilotstudie voor het gezondheidssysteem om uiteindelijk overgenomen te worden door het ministerie van gezondheidszorg. De samenwerking vindt nog wel veel op papier plaats, voornamelijk betreffend het verzamelen van informatie. Deze informatie wordt vervolgens door het ministerie verspreidt over de regio’s. Prosa beschikt zelf ook over een groot virtueel netwerk door het hele land waar klachten over discriminatie worden bewaard en bespreekbaar gemaakt op politiek niveau. Al sinds het begin van de oprichting van Prosa stonden de rechten van mensen centraal en daardoor worden ze nu heel serieus genomen door o.a. het ministerie van gezondheidszorg. Een vraag uit de groep was hoe Prosa de mensen in het noorden kon vertegenwoordigen als die vaak niet over Internet beschikten. Prosa gaf toe dat dit een probleem was maar ze vertelde dat ze veel samenwerkten met andere organisaties die door het hele land zelfhulpgroepen hadden. In deze werkgroepen konden mensen hun stem laten horen en werden er folders uitgedeeld. Ook vond er in ziekenhuizen veel mond op mond communicatie plaats over het werk van Prosa. Sinds 2 jaar besteden ze specifieke aandacht voor de vrouw met HIV . Er bleek dat de vrouw veel aandacht nodig had vanwege het machismo dat in Peru sterk aanwezig is. Een begrip dat al eeuwen aanwezig is in de Latijns-Amerikaanse samenleving en politiek en omschreven kan worden als het geloof in de superioriteit van mannen over vrouwen. Verder zijn de grootste problemen waar mensen met HIV/Aids tegenaan lopen; gebrek aan anti-virale middelen, discriminatie op de werkvloer en door medici. Hoewel het bij de wet verboden is om te vragen of iemand Aids heeft gebeurd het toch in de praktijk. Als dekmantel wordt er een algemene gezondheidstest afgenomen tegen bijvoorbeeld TBC, waarbij bloed wordt afgenomen. Maar soms hebben de mensen er zelf ook genoeg van en geven ze het zelf toe dat ze Aids of Hiv hebben. In het programma van Prosa zitten mensen waar meestal Aids al bij is geconstateerd of heel arme mensen. Ze staan open voor iedereen maar omdat de vraag erg hoog is behandelen ze de mensen die de hulp het hardst hebben (de Aids-patiënten) eerst. 90% van de medewerkers en de mensen die Prosa bezoeken hebben Aids/Hiv, en zij versterken de diensten. Het is belangrijk om de boodschap uit te dragen dat mensen met het virus gewoon kunnen blijven leven en werken. En een menswaardig en waardevol leven kunnen leiden. Prosa houdt verschillende enquêtes over hun diensten omdat ze het belangrijk vinden om een goede kwaliteit diensten te leveren en zich te onderscheiden van overheidsdiensten. De diensten betreffen; diëtetiek, groepstherapie, individuele therapie, medische consultaties, fitness, Tai-chi, Yoga en gynaecologie.

Als afsluiting kreeg de groep een korte yoga les, waar iedereen op een matje liggend of een andere comfortabele houding mocht innemen. Er werd rustgevende muziek gedraaid en de vrouw die de les gaf zei kalmerende woorden in het Spaans die vervolgens door Rosa werden vertaald. Al de gedachten moesten los gelaten worden zodat de geest tot rust kon komen. Hierna moesten we weer rustig ontwaken door langzaam de tenen te bewegen en omhoog te komen. Slaperig van de yoga les kregen we ook nog een rondleiding en maaltijd aangeboden door Prosa. Bij vertrek kreeg iedereen een poster en een T-shirt met tekst mee als protest tegen het geweld op homo’s, lesbiennes, transseksuelen en mensen met Aids/Hiv. Blij werden we uitgezwaaid door de medewerkers van Prosa en kregen we te horen dat als we ooit weer in Lima waren we altijd welkom waren bij Prosa. Met deze warme woorden in gedachten vertrokken we terug naar het hostel waar we de koffers moesten pakken voor de terugreis.

Helemaal compleet na een laatste buddycheck stapten we in de bus die ons naar het vliegveld bracht. Hoewel niet iedereen zich even goed voelde, verheugden we allemaal op de thuiskomst om daar onze vrienden en familie terug te zien. Na een slopende vlucht van 15-16 uur en een keer overstappen arriveerden iedereen heelhuids op schiphol. Wachtend op de bagage nam iedereen afscheid van elkaar om zich daarna bij familie, vrienden of geliefden te voegen. Tot de volgende bijeenkomst van de Peru thema-avond op 29 september 2009!

IESSDH

Fernandos Olivos, een jeugdig ogende man van 41 met piercing in zijn onderlip heette ons welkom bij IESSDH. Hij is mensenrechtenactivist en kunstenaar en hij gebruikt een combinatie van beiden om de aandacht te vragen voor seksuele minderheden, hiv/aids-patiënten en sekswerkers (prostituees). Psychologe Giselda was aanwezig om een presentatie te geven over de vele projecten die IESSDH heeft georganiseerd. De presentatie is in het Engels en dat is wel prettig na alle presentaties in het Spaans.

Aan de muur hingen t-shirts die door kunstenaars waren ontworpen voor het project Experienca. Op de t-shirts staat VIH. De kunstenaars maken daar VIDA (leven) van en maken op die manier iets positiefs ervan.Experienca is een project dat er op gericht is om een sociale transformatie te creeeren door gebruik te maken van kunst. De reden om met kunst te werken is dat het heftige emoties kan losmaken. Als voorbeeld geeft Fernando de negatieve houding van de Peruaanse samenleving tegenover foto´s, schilderijen en beeldhouwwerken van naakte mensen. Experienca werkt met 5 artiesten. Die langs ziekenhuizen trekken en langs woongroepen voor mensen met hiv/aids. De exposities zijn met name gericht op dokters, omdat zij vanuit hun professionaliteit het taboe en de discrminatie met betrekking tot hiv/aids kunnen doorbreken. Discriminatie is een onbewuste reactie volgens Fernando, en hij wil op dat niveau van onbewustzijn de mensen beïnvloeden met kunst. Het idee erachter is dat mensen de hele dag met zo´n t-shirt lopen in het ziekenhuis of op kantoor en daarmee een signaal geven aan de samenleving. Volgens Fernando is het contact met de artsen intiem omdat hij op hun lichaam schilderd. Hij heeft contact gezocht met de meest stigmatiserende artsen en hij vroeg heb mededogen te tonen met hiv-patiënten.

Om te laten zien hoe hij te werk gaat vraagt Fernando om een vrijwilliger. Hij laat Tridib een t-shirt aantrekken met VIH erop en schilderd VIDA er over heen. Daaronder maakt hij een rood hart. Na deze demonstratie willen we natuurlijk allemaal een beschilderd t-shirt hebben en dat krijgen we dan ook. Daarnaast kregen we posters mee die door de kunstenaars ontworpen waren voor een project tegen de discriminatie van sekswerkers. De teksten op de posters zijn enigszins provocerend, zoals “ Iedereen heeft wel iets van een hoer”. Een gewaagde manier van actievoeren in een land als Peru.



Na de presentaties bleek er een heerlijke lunch voor ons klaar te staan. Daarna ging een deel van de groep terug naar het hostel om de t-shirts te laten drogen en de poster weg te leggen.Een ander deel bleef in winkelcentrum Larcomar.
Om 14.15 verzamelden we voor de Ambassade van Nederland in Lima. Een gebouw met een prachtig uitzicht op de Grote Oceaan. Ambassadeur Van der Heijden hield het openingswoord en vertelde over het werk van een ambassade. Dit is een kleine ambassade, omdat de bilaterale samenwerking tussen Peru en Nederland eind 2005 is stopgezet. De ambassade geeft het nieuws van de ontwikkelingen in Peru door aan het ministerie van Buitenlandse Zaken in Nederland. Het nieuws over de nieuwe regering van Peru is hier een voorbeeld van. Wegens andere werkzaamheden moest de ambassadeur de bijeenkomst verlaten.Carla Brokking, medewerkster commercie, cultuur en pers, volgde hem op. Zij vertelt over de sterke economische groei van 9 % in Peru. Vooral de mijnbouw is zeer lucratief.
Ellen Roof was gespecialiseerd in ontwikkelingssamenwerking en lichtte ons voor over de invloed van de geschiedenis op de ontwikkelings van Peru.Zij vertelde dat Peru, Lima uit moet. Dat wil zeggen dat de politiek en economie nu alleen gericht zijn op Lima en er zou meer de nadruk moeten liggen op saamhorigheid.

Om 16.00 vertrok een groep van 4 personen naar Prosa. Hier vond een reünie plaats van mensen die door Prosa zijn geholpen bij hiv/aids problematiek. Om 20.00 gingen nog 3 anderen naar Prosa om een praatgroep sessie te aanschouwen, waarbij de middelen om mensen hun gevoelens te laten uiten centraal stonden. Het was een indrukwekkende afsluiting van de dag.

Capsam, dag 2

Vandaag liepen we nogmaals een dagje mee met Caspam. Voor deze gelegenheid konden we gebruik maken van een heel krap busje. Deze busjes hadden we in Cusco al veel voorbij zien rijden, helemaal volgepropt, en nu mochten we ons er zelf in proppen. Gelukkig duurde het ritje niet zo lang. We reden de heuvels in waar de immigranten vanuit andere provincies zich hadden gevestigd. Luis leidde ons naar een huisje waareen houten huisje tegenaan gebouwd was. In het houten huisje woonde een vrouw die ongeveer 92 jaar oud was. Voorheen woonde ze in een huisje met plastic dak en dankzij Caspam had ze nu een houten huisje. De man en vrouw die naast haar wonen zijn 76 en 75 jaar oud en hebben de zorg voor de vrouw op zich genomen. Zij hebben contact opgenomen met Caspam voor hulp voor de vrouw. De bejaarde vrouw heeft een heupfractuur en is daarom niet meer in staat om te lopen.Het is voor Caspam moeilijk om een dokter te vinden die als vrijwillger wil komen werken in de heuvels van Lima, want “ de dokters willen niet met hun schoenen in de modder staan”.

We stapten weer in het busje en reden verder naar een ander houten huisje van Caspam om de bejaarde bewoner van dat huisje te spreken. Die bewoner was echter al van de heuvels naar beneden gegaan, omdat hij vandaag bij Caspam ging lunchen.We kregen zijn buurvrouw te spreken die ons vertelde dat in het gebied waar wij waren geen riolering is. Mensen doen hun behoefte daarom in de heuvels,tussen de huizen.Ook is er geen stromend water. Het drinkwater wordt verkocht in tonnen en via busjes naar de heuvels gebracht. Electriciteit wordt afgetapt vanuit de lagere gebieden. Volgens de overheid van Lima is het gebied in de heuvels geen onderdeel van Lima en daarom zijn deze voorzieningen niet beschikbaar voor de mensen die hier terecht zijn gekomen.Vanaf de heuvels hadden we zicht op een cementfabriek. Deze fabriek verontreinigd de lucht er zorgt voor asmatische klachten bij de heuvelbewoners. In deze ongezonde leefomgeving is de hulp van Caspam hard nodig voor de bejaarden.



We gingen verder naar een mevrouw van 80 jaar oud, die ook een houten huisje van Caspam had gekregen. Voorheen bracht Caspam ook spullen voor haar mee, als kleding en voedsel. Tegenwoordig moet ze naar beneden komen om te eten, omdat haar dochter die soms langskomt, haar voedsel en andere spullen meeneemt.

Na dit bezoek gingen we weer heuvel af in het busje en werden we afgezet bij het gebouw van Caspam waar de dag ervoor een presentatie hadden gekregen. Op het plein dat bij het gebouw hoorde gingen we in een kring zitten. We kregen kip met patat en cola, heel Peruaans, voor lunch. De bejaarden wilden graag met ons op de foto. En vooral Mumin en Myrthe vielen erg in de smaak. Vele foto´s later ging de muziek aan en werden er traditionele dansen voor ons opgevoerd. Er volgde een demonstratie van Tai Chi.



Na deze demonstratie kwamen de bejaarden met slingers en confetti die ze over ons heen gooiden. Ze vroegen ons met hen te dansen. Het was een hele gezellige bijeenkomst. Het deed ons goed om te zien dat een groep mensen die vaak vergeten wordt binnen ontwikkelingssamenwerking dankzij de inspanningen van Caspam de kans krijgt om nieuwe vaardigheden aan te leren.

Caspam

Om 05.15 hadden we onze spullen ingepakt en waren we klaar om per busje te vertrekken naar het vliegveld van Cusco. Voor de die-hards die de avond daarvoor hadden genoten van het Peruaanse uitgaansleven begon de dag weer vroeg.Om 06.00 kwamen we aan op het vliegveld waar we na het inchecken afscheid namen van Rik, onze talk.Rond 08.00 vertrokken we en rond 09.00 kwamen we aan in Lima, de grote, grijze stad die in niets lijkt op het mooie Cusco waar we vandaan kwamen.

Met een bus gingen we op weg naar Hostel Che Lagarta, waar we al eerder hadden doorgebracht. Na het verdelen van kamers, boodschappen doen en lunchen vertrokken we om 12.45 naar het bejaardenproject Caspam.De route naar Caspam was vol tegenstellingen. We reden van het toerische Miraflora met hoge, goed onderhouden gebouwen naar de armere gedeelten van Lima, waar het vuil op straat lag en de huizen er bouwvallig bij stonden.

We kwamen aan bij Caspam waar we werden ontvangen in een gebouw dat leek op een kinderopvang. Aan een grote tafel zaten zeven bejaarden te lunchen. We werden ontvangen door Luis Descalzi die ons vertelde over zijn project. Van maandag tot en met vrijdag worden dakloze mensen die geen familie, of geld hebben opgevangen bij Caspam. Voor 100 sol per maand krijgen zij daar ontbijt, lunch en diner. Dit bedrag wordt betaald door de organisatie World Granny. Mensen die niet in de gelegenheid zijn om naar Caspam te komen worden bezocht. Op zaterdag en zondag is Caspam gesloten, maar vanwege onze komst was Caspam dit weekend geopend. Families van de bejaarden zijn vaak arm en kunnen daarom niets doen voor hun ouders. In sommige gevallen drijft armoede er toe dat mensen hun bejaarde ouders in de steek laten.

Na de presentatie gingen we op huisbezoek om de hulp van Caspam in de praktijk te kunnen aanschouwen. Na een stukje van 2 minuten met de bus te hebben gereden kwamen we bij een groen gebouw aan waar bejaarde vrouwen aan een lange tafel klaar zaten voor ons bezoek. Ze lieten ons hun huiswerk zien en stelden zich allemaal persoonlijk aan ons voor. Hele hartelijke, enthousiaste mensen. Vier van hen vertelden hoe de lees- en schrijflessen hun leven positief hebben veranderd. Ook de schrijfklas was speciaal voor onze komst op zaterdag langsgekomen. Al deze vrouwen waren afkomstig van het platteland, waar meisjes doorgaans niet naar school gaan of hun school niet afmaken, omdat hun ouders willen dat ze meehelpen met de werkzaamheden rondom het huishouden.

Daarna gingen we naar de Trés Marias haakgroep. Vrouwen hadden hun haakwerk meegenomen om aan ons te laten zien. De bejaarden komen op donderdag van 16.00 tot 17.30 bij elkaar om te haken. De winst uit de verkoop wordt gebruikt voor de aankoop van nieuwe producten, zoals bijvoorbeeld een naaimachine. Deze vrouwen willen een klein bedrijfje opzetten.Nadat we alle haakwerkjes bekeken hadden, gingen we naar buiten om een spelletje te spelen.Het spel leek op een staande sjoelbak. Aan de bovenkant van de bak waren gaten gemaakt waar muntjes doorheen gegooid moeten worden. Via de gaten kwamen de muntjes in vakjes terecht met verschillende aantallen punten. Bovenop de bak zat een gouden kikker met open bek. Als je daar een muntje in gooit heb je gewonnen.Matthijs en Mumin speelden tegen een bejaarde vrouw, die won, en Mumin werd tweede.Daarna hebben Aartie, Miguel, Rosanne, Heinriette, Anke en Cathelijne tegen de bejaarden gespeeld. Cathelijne bleek een verborgen talent te hebben, want die gooide haar laatste muntje in de bek van de kikker en had dus gewonnen!Ondertussen was de muziek aangezet en gingen we dansen met de bejaarden, die verassend energiek waren.De dag bij Caspam werd afgesloten met het maken van een groepsfoto van ons met alle haakvrouwen van tres Marias.

Finca Peru, microfinanciering

Vandaag werd de groep gesplitst. De ene helft ging naar Via Libre, een organisatie die HIV geinfecteerden en AIDS patienten steunt en een ziekenhuis in één van de armste wijken van Lima. Deze groep vertrok al om half negen 's ochtends. De andere groep (vertrek pas twee uur later) ging naar een microfinancieringsinstelling. Bij deze groep was ik.. geen verhalen over patienten dus, maar een verhaal over sterke vrouwen die weten wat ze willen.

Finca Peru is een microfinancieringsinstelling die als non-profit staat geregistreerd en is opgericht in 1993. De oprichter van Finca Peru was eerder betrokken bij de oprichting van Finca International in 1983 en heeft veel van de kennis die hij daar heeft opgedaan meegenomen naar Peru. Van de kleindochter van de oprichter kregen we allereerst een presentatie over Finca Peru. Deze organisatie heeft op dit moment geen link meer met Finca International omdat deze zich meer is gaan richten op grotere leningen.

Finca Peru geeft leningen aan groepen vrouwen. Een enkele client is man. Dit zijn vaak weduwnaars die de lening van hun vrouw overnemen of mannen die door de vrouwen zelf bij de groep zijn gevraagd. Deze groepen bestaan uit 20 tot 30 vrouwen die elkaar al kennen. Dit is nodig omdat het systeem is gebaseerd op een solidariteitsgarantie. Als iemand niet terug kan betalen dan staat de rest van de groep garant voor deze lening. De voorwaarden voor het verkrijgen van een lening zijn simpel. Je moet in ieder geval iets van een bedrijfje hebben, dit kan varieren van een mandje met snoepjes tot een paar kippen op het erf waarvan de eieren kunnen worden verkocht. Daarnaast wordt er gecheckt of de persoon in kwestie leningen heeft bij andere financieringsinstanties. Het is geen probleem als er andere leningen zijn, hier is echter wel een limiet aan. Finca leent kleine bedragen uit beginnend bij $70. De leningen lopen voor vier of zes maanden, waarbij de vrouwen respectievelijk wekelijks en tweewekelijks bij elkaar komen en betalen. Tijdens deze bijeenkomsten vinden ook de trainingen plaats. Deze bijeenkomsten worden voorgezeten door en de trainingen worden gegeven door loan officers

Naast microkrediet biedt Finca Peru ook trainingen aan de clienten. Deze varieren van trainingen gericht op de omgang met geld, het bijhouden van de bedrijfsadministratie, gezondheid tot vrouwenemancipatie. Deze trainingen worden vaak gegeven in samenwerking met of gefinancierd door andere NGOs. Zo financiert OxfamNovib bijvoorbeeld de emancipatietraining. Viviane merkt op dat er grote verschillen zijn in kennis en zelfvertrouwen bestaat tussen mensen uit de stad en van het platteland in Peru. Omdat Finca Peru in beide gebieden actief is sluiten de trainingen dan ook niet altijd goed aan bij iedereen.

Ook geeft Finca Peru de vrouwen de mogelijkheid om te sparen. Een bepaald deel van de wekelijkse betaling wordt verplicht gespaard. Dit wordt door de vrouwen na een tijdje erg gewaardeerd omdat ze op deze manier geld hebben om bijvoorbeeld bij ziekte medicijnen te betalen.

Na de presentatie gingen we lunchen in een visrestaurant en daarna naar twee bijeenkomsten van groepen vrouwen. Tijdens deze groepsbijeenkomsten wordt gecheckt wie hoeveel heeft betaald. Ook worden er leningen besproken van de gezamenlijke rekening. Opnieuw werd de groep gesplitst. Bij één van de groepen werd een training gegeven, bij de andere niet. De training bleek uiteindelijk heel kort te zijn en erg vrijblijvend. Van de vrouwen werd verwacht na te denken over de toekomst van hun bedrijfje, maar echte interactie was er niet. Sommige van de vrouwen leenden al 16 jaar bij Finca. Vaak gaven ze als reden voor hun trouw dat dit de enige plaats is waar ze ook kunnen sparen en dat Finca een lagere rente vraagt dan de bank. Finca vind het geen probleem als vrouwen bij hun blijven lenen. Ze hebben juist deze goede leners nodig om de andere vrouwen te leren hoe het systeem werkt. Door de grote concurrentie op het gebied van microfinanciering is het moeilijk voor Finca om leners te behouden. Toch gek, als microfinancieringsinstelling wil je toch het liefste dat je klanten kunnen doorstromen naar een 'echte' bank?

Puririsun, dag twee

´s Ochtends werd de groep gesplitst. Bij één van de families die gisteren bezocht was, werd een kamer geschilderd. Na het schuren en plamuren kon het uiteindelijke verven beginnen. Het verven van deze kamer was zo belangrijk omdat juist de ongeorganiseerdheid in huis tot geweldsuitbarstingen leiden. Het andere deel van de groep mocht planten water geven. Dit bleek een avontuurlijke aangelegenheid.. met pikhouweel werden we een oude vuilnisbelt opgestuurd.Puririsun probeert op deze manier de buurt op te vrolijken.















Na deze actieve ochtend werden we naar een lokale school gebracht waar we konden kijken hoe de kinderen les krijgen. Puririsun werkt samen met deze school. Ze proberen de leraren bij te scholen in lesmethoden. De docenten op de lokale scholen zijn vaak weinig gepassioneerd en gebruiken ´ouderwetse´ disciplinaire maatregelen. Dat dit moeilijk is blijkt wel uit het feit dat de leraren moeten worden gelokt met ´Pollo a la bracha´ (Kip aan het spit). Op de school werd een nieuw computerlokaal geopend. De computers waren gedoneerd door Telefonica, een groot telefoonbedrijf. Telefonica sponsort niet alleen de lokale scholen, ook Puririsun wordt voor een groot deel gefinancierd door het bedrijf. Andere inkomstenbronnen van Puririsun zijn Belgische en Duitse NGOs.



Na een culturele lunch in het centrum van Cuzco, onder andere het Inkamuseum en een klooster werden bezocht, werden we weer warm verwelkomt in het gebouw van Puririsun. De kindjes springen letterlijk tegen je op en vragen om aandacht... Na deze verwelkoming hebben we een film gekeken over het werk van Puririsun. In de wijk waar Puririsun is gevestigd werken veel van de kinderen van 8 uur ´s ochtends tot 8 uur ´s avonds. Daarnaast is er veel geweld op straat maar ook achter de voordeur. In de film zien we Suzan, ze is 14 jaar en zoekt samen met haar moeder ´s nachts naar bruikbare voorwerpen op de vuilnisbelt. Op zaterdag verkopen ze deze dan op de markt. Na het werk op de vuilnisbelt moet Suzan helpen haar broertjes en zusjes aan te kleden en te laten ontbijten. Daarna gaat ze naar school. Na school gaat ze naar Puririsun voor huiswerkbegeleiding. Ook Migelanchelo is 14 en zorgt samen met zijn broer voor zijn broertjes en zusjes. Ook hij gaat na schooltijd naar Puririsun om huiswerkbegeleiding te krijgen. Puririsun biedt niet alleen de kinderen een plaats om bij te komen en te leren. Ook de ouders worden betrokken bij het verbeteren van de leefsituatie van de kinderen. De ouders worden gestimuleerd regelmatig te komen voor lessen in opvoeden en ook de omgang met elkaar. Op deze manier probeert Puririsun tegen te gaan dat de kinderen van deze ouders in dezelfde geweldspiraal terechtkomen.



Dat dit moeilijk is blijkt als we vragen hoe het nu met Susan gaat. Zij is verliefd geworden op de zoon van de nieuwe vriend van haar moeder. Deze jongen mishandelt haar en na een incident zijn alle kinderen tijdelijk uit huis geplaatst. Met Michelangelo en zijn broertje daarentegen gaat het goed. Zij studeren allebei. Als het grootste succes van Puririsun wordt gezien de gelijkwaardigheid van de kinderen ten opzichte van de begeleiders. Dit is de enige plaats waar kinderen leren dat volwassenen ook een gelijke kunnen zijn. Puririsun zou graag willen uitbreiden in de toekomst, desalnietemin is dat moeilijk. Voor de financiering is het project erg afhankelijk van buitenlandse investeerders en een voortgang van het huidige project is daarom al onzeker. Daarentegen bewijst Puririsun dat er veel mogelijk is, wat ooit begon met zes enthousiast mensen is nu uitgegroeid tot een organisatie met een eigen gebouw en 18 werknemers, waarvan zes mensen een vast contract hebben. Niets is onmogelijk!

In de avond werd er afscheid genomen van onze Nederlandse tolk en ´reisleider´ Rik. In een restaurant gerund door Nederlanders stond er voor sommigen een oerhollandse kroket op het menu, voor anderen was een echte Nederlandse kipsaté. Onder het genot van de muziek van Anouk en Andre Hazes werden er mooie woorden van dank aan Rik gericht. Rik kreeg als dank het tegeltje dat alle projecten krijgen en daarnaast een T-shirt met een persoonlijk bedankje van iedereen. Voor de die-hards werd er daarna nog heel even gefeest onder het genot van Peruaanse -live- muziek!